Koning Winter
Koning Winter
Een wit tapijt rolt over het land,
sneeuw dwarrelt zacht in het rond.
Een ijzige wind snijdt langs het gezicht:
Koning Winter heeft bezit genomen.
Ongerepte sneeuw,
waar de wereld even pauzeert,
vertraagt.
De kou die je dwingt
diep adem te halen.
Ze nodigt je uit
in het hier en nu te zijn,
het landschap in je op te nemen,
de kou te voelen,
de wind door je haar.
Ijzel en vlokken kleuren
je wangen rood.
De tijd lijkt te verstillen.
Ongerepte sneeuw,
alsof je alleen bent,
alleen met jezelf,
in het hier en nu.
En dat—
dat is wat telt.
Koning Winter,
laat je vertragen,
laat je voelen,
laat je naar binnen keren.
Reacties op dit gedicht
| Hans Winter: | Donderdag, januari 08, 2026 17:34 |
| het ongerepte dek dempt drukte weg, nergens vergt geruchtbaarheid wat willen vinden. echter dit zo zelf te zijn, vredig geluk laat ons alleen maar heel. winters groetje, hans |
|
| Pitsikato: | Donderdag, januari 08, 2026 12:23 |
| Ik wilde eerst binnen bij de warmte blijven, maar ga nu zo meteen naar buiten om dit gedicht te proeven. | |
| september: | Woensdag, januari 07, 2026 16:32 |
| Mooi, heel mooi. | |
| wytske: | Woensdag, januari 07, 2026 16:04 |
| ja klopt mooi hoor | |
Over dit gedicht
| Auteur: Cavalier | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 07 januari 2026 | ||
| Thema's: | ||