Adem
Adem
Het lijkt zo simpel:
gewoon ademen.
We doen het de hele dag,
zonder erbij stil te staan.
Tot de zuurstof niet meer stroomt,
de adem stokt,
onbewust wordt vastgehouden,
niet langer vrij voelt.
Wat als ademen
geen vanzelfsprekendheid is,
maar iets waar je je bewust van moet zijn,
bij elke teug die je neemt?
Je merkt het pas
wanneer de longen zich openen
en er ineens weer lucht is.
Dán sta je stil
bij hoe je al die tijd
vergeten was te ademen,
in overleving zat,
alles vasthield.
Je mag terug ademen.
Bewust voelen.
En loslaten.
Gewoon zijn.
Reacties op dit gedicht
| julius dreyfsandt z.s.: | Zondag, februari 01, 2026 20:34 |
| Mooi.. | |
| Hans Winter: | Vrijdag, januari 23, 2026 16:37 |
| ‘t ademgebed werd al vanouds op enkele woorden ingezet, zoals ook eens God scheppende geest tot binnenin ons blies, zo bewust te zijn zij er ons deel. en even stil zeker zo veel. want missen is wezenlijk levengevend tot later ook motivator. groetje, hans |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Cavalier | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 21 januari 2026 | ||
| Thema's: | ||