Waar mijn schouders mogen zakken
Zittend in de kamer naast haar
Voel ik me voor het eerst niet kwetsbaar
Nooit gedacht dat dit was verkrijgbaar
maar nu voelt het als onmisbaar
Ondanks alle pijn die ik deel,
de brok in mijn keel,
en verhalen zo rauw en emotioneel
voelt zij voor mij als fluweel
Als een dekentje warm en zacht
Als een boei die me draagt
Geeft ze me draagkracht
en vertrouwen dat me nooit werd gebracht
Mijn schouders zakken bij haar stem,
mijn adem raakt niet langer klem,
mijn lijf vergeet zijn oude rem,
omdat ik voel: ik mag hier zijn wie ik ben.
Ik geloof haar op haar woord
voel me gezien en gehoord
ze bewaakt de grenzen die me toebehoort
en deelt niets met het team zonder m’n akkoord
Misschien is ze geen reden om te blijven
maar ik voel dat ik dit niet meteen wil afschrijven
Ik durf het einde niet vast te grijpen
en zal dus nog even in dit tussenin blijven drijven
Voel ik me voor het eerst niet kwetsbaar
Nooit gedacht dat dit was verkrijgbaar
maar nu voelt het als onmisbaar
Ondanks alle pijn die ik deel,
de brok in mijn keel,
en verhalen zo rauw en emotioneel
voelt zij voor mij als fluweel
Als een dekentje warm en zacht
Als een boei die me draagt
Geeft ze me draagkracht
en vertrouwen dat me nooit werd gebracht
Mijn schouders zakken bij haar stem,
mijn adem raakt niet langer klem,
mijn lijf vergeet zijn oude rem,
omdat ik voel: ik mag hier zijn wie ik ben.
Ik geloof haar op haar woord
voel me gezien en gehoord
ze bewaakt de grenzen die me toebehoort
en deelt niets met het team zonder m’n akkoord
Misschien is ze geen reden om te blijven
maar ik voel dat ik dit niet meteen wil afschrijven
Ik durf het einde niet vast te grijpen
en zal dus nog even in dit tussenin blijven drijven
Reacties op dit gedicht
| Hans Winter: | Vrijdag, januari 23, 2026 16:36 |
| vertrouwen is levendig bouwen op de band met deze ene ander. is dat niet wie weet naar iets van ‘t aloude ‘heb je naaste lief als je zelf'? het vraagt je daaraan te wagen, elkaar daarin verder te dragen. groetje, hans |
|
| september: | Donderdag, januari 22, 2026 01:05 |
| Fijn en mooi om te lezen dat je bij iemand kunt zakken in je gevoel en jezelf kan zijn. ♡ | |
Over dit gedicht
| Auteur: Ceara | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 21 januari 2026 | ||
| Thema's: | ||