Zien zonder te minimaliseren

Hoe vaak zeggen we het niet

tegen een kind dat viel en pijn heeft:

“Het is niets, kom, rechtstaan, verder.”

Een kus erop en door.

Alsof verdriet niet meer is

dan een oppervlakkige schram.

Maar hoe willen we

dat onze kinderen opgroeien

tot mensen die zichzelf blijven voelen,

die hun emoties durven dragen

in plaats van ze weg te stoppen?

“Niet huilen, zo erg is het niet.”

En net daar gaat iets verloren.

Hun pijn wordt niet erkend.

Hun gevoel krijgt geen plaats.

Ze leren: dit telt niet,

dit moet je negeren.

Ik deed het vroeger ook.

“Stop nu maar met wenen.”

Tot ik leerde om echt te kijken.

“Amai, dat was een erge val. Je bent zeker wel geschrokken .”

En plots zakt het verdriet sneller,

omdat het gezien wordt.

Veel kindertranen lijken klein

in de ogen van een volwassene.

Maar achter elke traan

zit een gevoel dat benoemd wil worden.

Door dat gevoel te erkennen

ontstaat verbinding.

En voelen zij zich gedragen.

“Je bent verkouden.

Die hoofdpijn en dat hoesten zijn lastig, hè.”

Door er te zijn,

door woorden te geven aan wat ze voelen,

wordt het lichter om te dragen.

Ik wil die mama zijn.

In verbinding.

Niet om alles weg te nemen,

maar om écht te zien.

Mijn kinderen erkennen

in wie ze vandaag al zijn.

Die kleine mensen

voor wie ik door het vuur ga.

Mijn alles.

Mijn mini-ikjes ðŸ«¶