Labyrint van Wijsheid

Labyrint van Wijsheid

Wijsheid draagt goud in handen
juwelen, diamanten en paleizen op helderwitte stranden
ze fluistert ons stilletjes toe, in een regenachtige nacht
zonder schaduw, zonder doel of bestemming, sluimer zacht

Niemand heeft haar ooit gevonden, want wijsheid glijdt tussen vingers als een vis
als echo in het labyrint van verloren uren, waarvan geen uitgang is
velen verdwalen over donkere paden zonder er ooit uit te komen
er echoot hulpeloos hulpgeroep tussen hoge dennenbomen

Niemand komt helpen, want men weet niet hoe ze eruitziet, misschien is ze oud, misschien is ze jong
misschien is ze een dier, misschien is ze een ring of een kroon, dat zou toch zomaar wijsheid kunnen zijn
zit ze verstopt op een plek waar geen kaarsen branden, heerst daar geen zonneschijn?

Wellicht moeten we stoppen met zoeken
want misschien is wijsheid niets anders dan een regendans
het glijdt door je vingers
zonder gewicht of glans

Geschreven door

Judithvz

Reacties op dit gedicht

Judithvz vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

Hans Winter:	Maandag, maart 23, 2026 14:45
zou wijsheid wezen ons weten geen greep te hebben met kennis en kundigheden op onze weg der bestemming, al roept er toch wel iets waar het stil wil zijn toe... ? groetje, hans

september:	Zaterdag, maart 21, 2026 10:23
Mooi. Mooie schrijfstijl. Ook in je andere gedicht. Welkom hier op de site. Vriendelijke groet.

Over dit gedicht

Auteur: Judithvz
Gecontroleerd door: christina
Gepubliceerd op: 21 maart 2026
Thema's: [Filosofie] [Mystiek] [Poezie]