Labyrint van Wijsheid

Wijsheid draagt goud in handen
juwelen, diamanten en paleizen op helderwitte stranden
ze fluistert ons stilletjes toe, in een regenachtige nacht
zonder schaduw, zonder doel of bestemming, sluimer zacht

Niemand heeft haar ooit gevonden, want wijsheid glijdt tussen vingers als een vis
als echo in het labyrint van verloren uren, waarvan geen uitgang is
velen verdwalen over donkere paden zonder er ooit uit te komen
er echoot hulpeloos hulpgeroep tussen hoge dennenbomen

Niemand komt helpen, want men weet niet hoe ze eruitziet, misschien is ze oud, misschien is ze jong
misschien is ze een dier, misschien is ze een ring of een kroon, dat zou toch zomaar wijsheid kunnen zijn
zit ze verstopt op een plek waar geen kaarsen branden, heerst daar geen zonneschijn?

Wellicht moeten we stoppen met zoeken
want misschien is wijsheid niets anders dan een regendans
het glijdt door je vingers
zonder gewicht of glans