Mijn dochtertje zit op de grond

tussen plastic levens

die nooit breken.

Barbie lacht.

Ken staat recht.

Het kindje slaapt

zonder vragen.

Ze schuift ze dichter bij elkaar

maakt van stilte

een verhaal waarin alles klopt.

Ik kijk toe

en zeg niets.

Want hoe leg je uit

dat sommige armen niet blijven dragen

dat sommige handen loslaten zonder reden?

Dat niet elke Ken

een prins is

maar soms gewoon

een naam

zonder betekenis.

Ze vlecht geluk

in hun kleine wereld

zet ze recht

zoals het hoort.

En ik zie

hoe ze gelooft

dat liefde blijft

als je maar hard genoeg speelt.

Ik adem zacht.

Laat haar bouwen

aan iets

dat nog niet barst.

Want ooit

zal ze zelf zien

hoe barbie soms alleen zit

in een kamer zonder verhaal.

En ik hoop dat ze dan nog weet

hoe het voelde toen alles nog klopte.