Mijn dochtertje zit op de grond
tussen plastic levens
die nooit breken.
Barbie lacht.
Ken staat recht.
Het kindje slaapt
zonder vragen.
Ze schuift ze dichter bij elkaar
maakt van stilte
een verhaal waarin alles klopt.
Ik kijk toe
en zeg niets.
Want hoe leg je uit
dat sommige armen niet blijven dragen
dat sommige handen loslaten zonder reden?
Dat niet elke Ken
een prins is
maar soms gewoon
een naam
zonder betekenis.
Ze vlecht geluk
in hun kleine wereld
zet ze recht
zoals het hoort.
En ik zie
hoe ze gelooft
dat liefde blijft
als je maar hard genoeg speelt.
Ik adem zacht.
Laat haar bouwen
aan iets
dat nog niet barst.
Want ooit
zal ze zelf zien
hoe barbie soms alleen zit
in een kamer zonder verhaal.
En ik hoop dat ze dan nog weet
hoe het voelde toen alles nog klopte.
| Auteur: deathly_princes | ||
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 03 april 2026 | ||
| Thema's: | ||