Echo in leeg huis
De kamers zijn groot, in de gang is het stil,
het huis voegt zich niet meer naar mijn wil.
Onze meiden zijn weg, hun eigen pad opgegaan,
terwijl ik hier alleen achter in de leegte blijf staan.
Ik poets het verleden, ik raak alles telkens weer aan,
ieder voorwerp ademt een treurige waan.
Langs de muren hangt ons leven, gevangen in lijstjes,
van verre vakanties en vrolijke reisjes.
Ik zoek naar je stem, naar een richting, een raad,
iets wat mij vertelt hoe mijn leven verder gaat.
Soms vind ik de koers, een sprankje van moed,
dan denk ik: ik red het wel, ik doe het toch goed.
Maar als de zon zakt en de nacht wordt te groot,
of wanneer ik weer poets in de schaduw van mijn nood.
Dan voelt jouw gemis als een ijzige druk,
een haperend deel van het oude geluk.
Ik zoek naar de tranen, naar een breekpunt, een vloed,
naar de zachtheid van huilen dat soms zo goed doet.
Maar de bron in mij is opgedroogd, de pijn zit te diep,
in mijn hart waar jij ooit zo vredig rond liep.
het huis voegt zich niet meer naar mijn wil.
Onze meiden zijn weg, hun eigen pad opgegaan,
terwijl ik hier alleen achter in de leegte blijf staan.
Ik poets het verleden, ik raak alles telkens weer aan,
ieder voorwerp ademt een treurige waan.
Langs de muren hangt ons leven, gevangen in lijstjes,
van verre vakanties en vrolijke reisjes.
Ik zoek naar je stem, naar een richting, een raad,
iets wat mij vertelt hoe mijn leven verder gaat.
Soms vind ik de koers, een sprankje van moed,
dan denk ik: ik red het wel, ik doe het toch goed.
Maar als de zon zakt en de nacht wordt te groot,
of wanneer ik weer poets in de schaduw van mijn nood.
Dan voelt jouw gemis als een ijzige druk,
een haperend deel van het oude geluk.
Ik zoek naar de tranen, naar een breekpunt, een vloed,
naar de zachtheid van huilen dat soms zo goed doet.
Maar de bron in mij is opgedroogd, de pijn zit te diep,
in mijn hart waar jij ooit zo vredig rond liep.
Reacties op dit gedicht
| wytske: | Dinsdag, mei 26, 2026 16:02 |
| Soms pak ik zomaar een boek en daar staan dan soms antwoorden in, of belevenissen die lijken op wat we hebben meegemaakt samen, het komt goed, echt | |
| wytske: | Dinsdag, mei 26, 2026 15:58 |
| Dit is zo raak, dit schrijven, bitter mooi | |
| september: | Maandag, mei 25, 2026 22:03 |
| Een heel ontroerend gedicht wat heimwee ademt en raakt Pitsikato Zo raak in vorm en inhoud. Ik wens je moed. Sommige pijn zit zo diep ☆☆☆ |
|
| juffie: | Zaterdag, mei 23, 2026 20:25 |
| En toch vult dit huis zich met de liefde van herinnering dat lees ik bij jou in iedere zin Als je strak dóór het verdriet de moed weer hebt bijeen geraapt dan komt het moment dat je hoe dan ook - en soms met weemoed in je hart- dapper en met volle zekerheid weer verder gaat |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Pitsikato | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 23 mei 2026 | ||
| Thema's: | ||