Mama-tijd

Als jouw mama ben ik vaak aan het speuren en screenen,

kijken wat er speelt, wat je uit evenwicht kan brengen.

Je stemming observeren, voelen wat er schuilt,

en zoeken hoe ik jou het best weer omhul.

Deze week maakte ik een gerecht net even anders klaar,

maar voor jou was het niet hetzelfde, niet zoals het was daar.

Routines en gewoontes die plotseling verdwijnen,

kunnen jou verwarren en je uit balans doen glijden.

Vandaag kwam je thuis, maar je emmertje was leeg,

de kracht om vol te houden was er niet meer, geen veeg.

Je kon niet langer doen alsof, niet langer blijven dragen,

je moest ontladen, loslaten wat al de hele dag lag te knagen.

Toen ik vroeg hoe je batterijtje stond, zei je zachtjes: “Op nul.”

En toen ik vroeg waar je nood aan had, kwam jouw antwoord zo gevuld:

“Mama-tijd.”

Gewoon even jij en ik,

samen op je kamer, een kostbaar ogenblik.

Kalmeren, vertragen, weer landen in je lijf,

gewoon even zijn, zonder moeten, zonder strijd.