Er zijn zoveel ballen die we dagelijks hoog proberen te houden,

jonglerend tussen kinderen, huishouden, werk en duizend dingen die moeten gebeuren.

Afspraken, regelingen, lijstjes zonder eind,

een stroom van taken die steeds groter lijkt.

De dagelijkse moetjes, checklists en to-do’s,

die we afvinken tussen haast en rumoer.

We worden overvraagd, steeds verder geduwd,

push the limit is de maatstaf die ons stuwt.

Even vertragen, een pas op de plaats,

voelt soms alsof je verdwijnt uit de maatschappij haast.

Alsof minder doen gelijkstaat aan falen,

terwijl we juist naar adem en ruimte verlangen.

En tussen al die ballen die blijven zweven,

willen we ook nog aan alle idealen leven.

Er goed uitzien, verbonden blijven, erbij horen,

de wereld ontdekken, nieuwe wegen bewandelen en sporen.

Dagelijks verwerken we een stortvloed aan prikkels, ongekend groot,

waar het ooit vijfentwintigduizend waren, zijn het er nu honderdtwintigduizend in één stroom.

Geen wonder dat overprikkeling steeds vaker verschijnt,

en burn-outs toenemen waar veerkracht soms verdwijnt.

Want als je beseft wat onze hersenen dagelijks dragen,

is het niet vreemd dat ze soms om rust durven vragen.

Daarom verlang ik, midden in de hectiek van elke dag,

meer dan ooit naar tijd die even vertragen mag.

Tijd

om stil te staan,

om gewoon te zijn,

om waar te nemen,

te observeren,

naar binnen te keren en in te checken bij mezelf, klein voor klein.

Ik leer mijn kinderen

dat mama ook voor zichzelf zorgt,

niet uit luxe, maar omdat liefde daar begint en wordt geborgd.

Zodat ik er nog meer voor hen kan zijn,

met een hart dat gevuld is in plaats van moe en klein.

En gaandeweg merkte ik iets wonderlijks op:

dat ik hen precies die lessen al meegaf, stap voor stap.

Ik geef hen tools, een kompas voor onderweg,

voor dagen vol uitdagingen, bochten en pech.

Om als neurodivergente ziel in een neurotypische wereld te staan,

niet enkel te overleven, maar hun eigen weg te gaan.

Te kunnen zijn,

te kunnen leven,

en steviger dan ooit

hun eigen kracht te beleven.

Ik geef hen geen perfecte route,

geen kaart waarop alles al staat.

Maar wel de moed om stil te vallen,

wanneer de wereld te snel gaat.

Ik geef hen wortels om te aarden,

en vleugels om zichzelf te zijn.

Zodat ze, ook in een wereld vol verwachtingen,

hun eigen licht herkennen en laten schijnen.