Kobalt ruist stratendiep
in hemeltorens hoger 'n ster
dromen blijven dagenslaap
wakkeren de hartstem
laat het zijn
ontvouwen
'n hert springt langs in schicht
staat stil en kijkt
ogen zachte deernis
rusten in zieltogen
de verwondering
herinnering
aan opa's hand de zegelring
bij een uitkijktoren blik op ver
geen grens maar rand heden
het betonblok schreeuwt grafitti
Christenen Pro Israel ,uitverkoren
laat het zijn, toch
vindt mijn crayon beverig letters
onder het neon, ook voor Palestina
licht zinloos maar tegen indigo nacht
vliegen zilvermeeuwen onwetend
van dit al, als fantasie of beloftenis
dat hert en zilvermeeuw engelen zijn
boodschappers in kristalkoren
laat het zijn
het is de stem die ik hoor..