Dwangmatig
Dwangmatig
Ze wandelde op het strand bij ochtendlicht,
de wind blies de korreltjes in haar gezicht.
Ze veegde het weg met haar handen,
maar één korreltje
bleef zitten tussen haar tanden.
Haar tong kon er maar niet afblijven,
constant zat ze erover te wrijven.
De andere tanden onaangeroerd.
Er was iets dat de tong altijd weer naar het korreltje voert,
tot kwetsens toe.
Wat een gedoe
Een tandarts kwam er aan te pas
en legde het korreltje op een glas.
Ze bewaarde het korreltje haar hele leven,
en dankte voor de les dat het haar had gegeven.
Zo zorgt het korreltje voor een mooie moraal
in dit verhaal.
Ze wandelde op het strand bij ochtendlicht,
de wind blies de korreltjes in haar gezicht.
Ze veegde het weg met haar handen,
maar één korreltje
bleef zitten tussen haar tanden.
Haar tong kon er maar niet afblijven,
constant zat ze erover te wrijven.
De andere tanden onaangeroerd.
Er was iets dat de tong altijd weer naar het korreltje voert,
tot kwetsens toe.
Wat een gedoe
Een tandarts kwam er aan te pas
en legde het korreltje op een glas.
Ze bewaarde het korreltje haar hele leven,
en dankte voor de les dat het haar had gegeven.
Zo zorgt het korreltje voor een mooie moraal
in dit verhaal.
Reacties op dit gedicht
| Vin: | Dinsdag, augustus 04, 2026 12:42 |
| En die moraal is? Bij strandwandelingen met windkracht 12 niet hardop lopen mopperen? | |
Over dit gedicht
| Auteur: Compostje |  
|
|
| Gecontroleerd door: Compostje | ||
| Gepubliceerd op: 27 juli 2026 | ||
| Thema's: | ||