Wat achter de stilte rust
Wat achter de stilte rust
*****
het oog reikt naar het verste punt
waar hemel en aarde elkaar ontmoeten
een grens van zacht en nevelig licht
die vervaagt in het oneindige blauw
geen pad leidt naar de verre lijn
geen voetstap raakt de vloeibare rand
het mysterie blijft op afstand zweven
terwijl de avond langzaam daalt
in het stilste uur van de overgang
versmelt de schaduw met de gloed
een tijdloos moment van wachten
op wat achter de stilte rust
*****
christa
*****
het oog reikt naar het verste punt
waar hemel en aarde elkaar ontmoeten
een grens van zacht en nevelig licht
die vervaagt in het oneindige blauw
geen pad leidt naar de verre lijn
geen voetstap raakt de vloeibare rand
het mysterie blijft op afstand zweven
terwijl de avond langzaam daalt
in het stilste uur van de overgang
versmelt de schaduw met de gloed
een tijdloos moment van wachten
op wat achter de stilte rust
*****
christa
Reacties op dit gedicht
| Hans Winter: | Zondag, augustus 30, 2026 15:28 |
| de verte vervaagt, nabij zijn vertraagt, ‘t evenzo te wezen daagt. groetje, hans |
|
| september: | Zaterdag, augustus 29, 2026 14:08 |
| Hoe mooi Het nodigt uit naar zee te gaan en naar de horizon te kijken. Prachtige mystiek |
|
Over dit gedicht
| Auteur: christina |   
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 28 augustus 2026 | ||
| Thema's: | ||