Herfstrust
Een okergeel blad op de grond
wind waait ze in het rond
ze raapte het op
ook een eikeldop
en even verderop
een kastanje, een wilde
die ze zo graag wilde
en daar nog een bolster geelgroen
in haar hoofd wist ze wat ze ging doen
een stilleven in een platte schaal
geen ronde maar ovaal
ze schikte alles reeds in haar fantasie
hoe blij was Annemie
een herfstuk pronkt nu in haar kamer
en als ze er naar keek
leek het leven langzamer
de herfstsfeer die haar rust geeft
iets wat ze zo graag heeft
terwijl ze in gedachten terug naar dat bos zweeft