Een herfstblaadje
dit is een bekentenis
Ik weet niet of het voor jou van waarde is
maar ik heb het geprobeerd
om te dichten
Maar ik moet mezelf van het niet kunnen betichten
ik kan en durf niet meer te dichten
alleen om mij anders voor te doen,beter,dan ik ben ,iemand die ik nooit was
Alles alleen om wat ik met mooie dichtkunst niet kon zeggen
nu te zeggen als mijn enige en oprechte zelfie
Toen ik jou weleens zag
Dat ik jou gewoon vond...zooo lief!
ik denk altijd soms nog weleens af en toe vaak een beetje,aan je
Ik wou zeggen,jou vergeet ik niet,want ik heb jouw zijn vastgeketend in mijn greep in mijn zijn en ik ga jou ,nog even,ach mag hetnog even,nog heel even vasthouden in gedachten
Ik ben gewoon zoals jij mij zag,maar ik probeerde iemand te zijn die ik niet was en jaagde jou weg
dus ik hoop op jouw gezicht vandaag te brengen een lach,dat ik zo raar ging doen om indruk te maken,ik was de weg kwijt en nu vanuit mijn enige echt ik,
jongens(dichters) pak jullie figuurlijke schrijfblad en begin aan je verslag,maak er een mooi verhaal van,ga ik ook doen!
een klein teken van leven van iemand hier nog in leven,die jou dit antwoord wou geven,mocht je het willen,als jehet niet wil
Dan ploeter ik door in het soms vaak meestal, maar niet altijd ,maar wel vaak,moeilijke klereleven wat ook mooi kan zijn maar ook niet mooi en waarin je afscheid moet nemen van velen,van sommigen,soms of juist soms niet,
ik schrijf geen prachtige rijmen,poetische meesterwerken,maar gewoon een kladblaadje met een paar krabbels
(En missch nog een leuk tekeningetje erbij)
Liefs en ik tief weer op,ik ben een hartentief!
Ik weet niet of het voor jou van waarde is
maar ik heb het geprobeerd
om te dichten
Maar ik moet mezelf van het niet kunnen betichten
ik kan en durf niet meer te dichten
alleen om mij anders voor te doen,beter,dan ik ben ,iemand die ik nooit was
Alles alleen om wat ik met mooie dichtkunst niet kon zeggen
nu te zeggen als mijn enige en oprechte zelfie
Toen ik jou weleens zag
Dat ik jou gewoon vond...zooo lief!
ik denk altijd soms nog weleens af en toe vaak een beetje,aan je
Ik wou zeggen,jou vergeet ik niet,want ik heb jouw zijn vastgeketend in mijn greep in mijn zijn en ik ga jou ,nog even,ach mag hetnog even,nog heel even vasthouden in gedachten
Ik ben gewoon zoals jij mij zag,maar ik probeerde iemand te zijn die ik niet was en jaagde jou weg
dus ik hoop op jouw gezicht vandaag te brengen een lach,dat ik zo raar ging doen om indruk te maken,ik was de weg kwijt en nu vanuit mijn enige echt ik,
jongens(dichters) pak jullie figuurlijke schrijfblad en begin aan je verslag,maak er een mooi verhaal van,ga ik ook doen!
een klein teken van leven van iemand hier nog in leven,die jou dit antwoord wou geven,mocht je het willen,als jehet niet wil
Dan ploeter ik door in het soms vaak meestal, maar niet altijd ,maar wel vaak,moeilijke klereleven wat ook mooi kan zijn maar ook niet mooi en waarin je afscheid moet nemen van velen,van sommigen,soms of juist soms niet,
ik schrijf geen prachtige rijmen,poetische meesterwerken,maar gewoon een kladblaadje met een paar krabbels
(En missch nog een leuk tekeningetje erbij)
Liefs en ik tief weer op,ik ben een hartentief!
Reacties op dit gedicht
| Rovera: | Donderdag, oktober 15, 2026 19:45 |
| Ha bedankt september,ik hoop het ook!😄 | |
| september: | Donderdag, oktober 15, 2026 19:23 |
| En neerkomt op de plaats van bestemming ☆☆ | |
| september: | Donderdag, oktober 15, 2026 19:18 |
| Mooi herfstblaadje Rovera dat dwarrelt rond. En dichtwaardig. Hier staan vaker hartenkreten of verhalen. Dat je blad gelezen zal worden.. | |
| Rovera: | Donderdag, oktober 15, 2026 17:44 |
| Samevatting van bovenstaande,is ik kan niet dichten en jou nooit vergeten | |
