Heb je ooit op de rand gestaan?
Heb je ooit op de rand gestaan?
op de rand van het bestaan
op een plek die zo ongemakkelijk voelt dat je je met beide armen probeert vast te grijpen aan de wereld
bang om ervan af te waaien
nooit meer terug te komen
verloren te zijn in het donker
de golven slaan tegen de dijken
de wind schreeuwt langs mijn oren
de zon barst felrood door de wolken heen
ik sta op de rand van alles wat ik kende en alles wat ik vrees
ik wiebel heen en weer en spreidt mijn armen
alsjeblieft, God, geef me een signaal, een teken want ik voel wanhoop
ik sluit mijn ogen
het begint te regenen
de golven beuken in op de dijk en het zoute water spat in mijn gezicht
wat als ik alles kon loslaten
mijzelf liet vallen in het onbekende en liet meevoeren door de zee
ik knipper met mijn ogen
de glinstering op het water verblindt me
ik verlies mijn evenwicht en val met mijn armen gespreid in de zee
de golven sleuren me diep onder water
ik open mijn ogen
het is stil
het is donker
ik kijk omhoog en zie de storm boven mij razen
het licht van de zon is nauwelijks zichtbaar
mijn lichaam ontspant
ik sluit mijn ogen
de stress verdwijnt
mijn ademhaling is gestopt
ik ben één geworden met het water
de chaos raast ver boven mij voort
maar niet hier
hier is het donker, hier is het stil
hier is alles precies zoals het zijn moet
ik open mijn ogen
de wind blaast in mijn gezicht
de golven beuken in op de dijken
de zon breekt door de wolken
ik draai mij om en stap in mijn auto
op de rand van het bestaan
op een plek die zo ongemakkelijk voelt dat je je met beide armen probeert vast te grijpen aan de wereld
bang om ervan af te waaien
nooit meer terug te komen
verloren te zijn in het donker
de golven slaan tegen de dijken
de wind schreeuwt langs mijn oren
de zon barst felrood door de wolken heen
ik sta op de rand van alles wat ik kende en alles wat ik vrees
ik wiebel heen en weer en spreidt mijn armen
alsjeblieft, God, geef me een signaal, een teken want ik voel wanhoop
ik sluit mijn ogen
het begint te regenen
de golven beuken in op de dijk en het zoute water spat in mijn gezicht
wat als ik alles kon loslaten
mijzelf liet vallen in het onbekende en liet meevoeren door de zee
ik knipper met mijn ogen
de glinstering op het water verblindt me
ik verlies mijn evenwicht en val met mijn armen gespreid in de zee
de golven sleuren me diep onder water
ik open mijn ogen
het is stil
het is donker
ik kijk omhoog en zie de storm boven mij razen
het licht van de zon is nauwelijks zichtbaar
mijn lichaam ontspant
ik sluit mijn ogen
de stress verdwijnt
mijn ademhaling is gestopt
ik ben één geworden met het water
de chaos raast ver boven mij voort
maar niet hier
hier is het donker, hier is het stil
hier is alles precies zoals het zijn moet
ik open mijn ogen
de wind blaast in mijn gezicht
de golven beuken in op de dijken
de zon breekt door de wolken
ik draai mij om en stap in mijn auto
Reacties op dit gedicht
| GuusV: | Zondag, oktober 18, 2026 10:48 |
| Dank september! | |
| september: | Zaterdag, oktober 17, 2026 20:41 |
| Mooi Guus. Intens en goed geschreven met mooie metaforen. Warme groet |
|
| wytske: | Zaterdag, oktober 17, 2026 17:46 |
| Gelukkig maar dat u in de auto kunt stappen, een zeer indringend verhaal met voor u een goed eind | |
Over dit gedicht
| Auteur: GuusV |  
|
|
| Gecontroleerd door: GuusV | ||
| Gepubliceerd op: 17 oktober 2026 | ||
| Thema's: | ||