Dunne staken
Pa kauwt alweer zijn honger weg,
want pap gaat in zijn mond staken.
Hij wil overvloed, geen armoede;
zelfs de bomen hebben al dunne staken.
Dat de akkers huilden, lachte hij weg;
het graan wuifde nog maar af en toe.
Ze sliep toen we in haar armen kwamen;
alleen de schuur droeg wat van waarde.
Bonen lepelde hij vaak van het vlakke land,
dat hem soms misleidde met zware kost,
zijn tanige vingers schuwden het lege bord
want pap gaat in zijn mond staken.
Hij wil overvloed, geen armoede;
zelfs de bomen hebben al dunne staken.
Dat de akkers huilden, lachte hij weg;
het graan wuifde nog maar af en toe.
Ze sliep toen we in haar armen kwamen;
alleen de schuur droeg wat van waarde.
Bonen lepelde hij vaak van het vlakke land,
dat hem soms misleidde met zware kost,
zijn tanige vingers schuwden het lege bord
Reacties op dit gedicht
| M-Rose: | Donderdag, oktober 29, 2026 13:11 |
| Ware klasse je weet met gevoel het lege bord te vullen voor de fijnproevers van poëzie | |
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: wijnand. | ||
| Gepubliceerd op: 28 oktober 2026 | ||
| Thema's: | ||