De stilte die we dragen
Je hoort de stilte fluisteren,
woorden die nooit meer worden gezegd.
Men wil er gewoon niet naar luisteren,
ze smaken als een boterham die niet is belegd.
Echter diep van binnen,
wegen ze als een blok van goud.
Want zij vormen de zinnen,
die je begeleiden van jong naar oud.
Ze bevatten vaak onbeschrijfelijke pijn,
van dingen die voor altijd zijn gebroken.
Maar ook dat wat ooit zo fijn
was, nu in het negeren weggestoken.
woorden die nooit meer worden gezegd.
Men wil er gewoon niet naar luisteren,
ze smaken als een boterham die niet is belegd.
Echter diep van binnen,
wegen ze als een blok van goud.
Want zij vormen de zinnen,
die je begeleiden van jong naar oud.
Ze bevatten vaak onbeschrijfelijke pijn,
van dingen die voor altijd zijn gebroken.
Maar ook dat wat ooit zo fijn
was, nu in het negeren weggestoken.
Reacties op dit gedicht
| september: | Vrijdag, oktober 30, 2026 19:35 |
| Wat mooi. Ik ben er stil van geworden. De innerlijke stilte kan ook naast de pijn een vriend zijn Prachtig Pitsikato |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Pitsikato | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 30 oktober 2026 | ||
| Thema's: | ||