Eenzaam
Elke dag lijkt een strijd,
gewoon om te overleven.
Ik ben gevangen in een web van verwarring en pijn.
Het lijkt alsof ik altijd verloren ben in een duistere wereld,
Gevuld met donder, bliksem en regen.
En dit, dit is enkel een benadering van de pijn.
Ik weet wel, ik heb nooit verwacht dat ik,
Enig geluk zou vinden.
Alles wat ik ooit had, was de pijn.
Ik wil enkel begrepen worden, geliefd worden
en nodig zijn.
Maar dat is nooit het geval.
Iedereen wil meer van mij,
dan dat ik kan geven.
Ik ben de pijn gewoon, en het ongeliefd zijn.
Voor een tijdje probeerde ik een prins te zijn.
Maar jou de waarheid vertellen,
dat was niets voor mij.
Ik probeerde om iemand te zijn, waardevol en onschatbaar.
Het enige dat ik ooit nodig had was een kans.
Maar die zal ik nooit krijgen.
Daarom zal ik gewoon mezelf blijven.
Ik weet dat dit voor sommigen nooit genoeg zal zijn.
Maar voor mij, is dit alles wat ik heb.
Mislukkingen, ik heb ze gehad.
Een mislukkeling, ja, dat ben ik, en zal het altijd blijven.
Ik zal men ziel wel vullen met tranen en leegheid.
Want ik ben eenzaam, en zal het altijd zijn…