Nagezegd,
als een ongeboren kind,
dat zijn wezen ontkende,
spuide ik citaten,
die als leugen,
stierven in de gehoorgang,
in grote waanzin,
herhaalde ik wijsheden,
met een domme tong,
met een domme tong die,
die nu wel anders piept,
nu de weeën op de foetus persen,
en het zwarte licht,
verschijnt op het eind van de tunnel,
stomme tong,
die niet zegt dat ik je laat baren,
en nog één verkracht citaat rest,
het voorrecht van de levenden,
is dat ze niet meer geboren behoeven te worden,
Reacties op dit gedicht
| PeterdB: | Zaterdag, juni 22, 2002 22:32 |
| inktzwart, maar heel bijzonder geschreven | |
| free: | Zaterdag, juni 22, 2002 09:34 |
| wat een bevalling! mooi liefs free ~(O)~ |
|
| xxx jan xxx: | Zaterdag, juni 22, 2002 08:25 |
| Bere mooi, bravo! xxx jan xxx |
|
| Laurens Windig: | Zaterdag, juni 22, 2002 07:52 |
| Juweeltje charly! | |
Over dit gedicht
| Auteur: charly | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 22 juni 2002 | ||
| Thema's: | ||