Kinderen
Kinderen
Ik blijf ze zien als een geschenk,
iets wat ons wordt gegeven.
Vooral als ik daarbij bedenk,
waar mensen vaak naar streven.
Ze moeten worden zoals wij,
zoals wij leerden denken.
Als ouders gaan we vaak voorbij,
aan wat een kind kan schenken.
We leven in een maatschappij
en doen wat men ons leerde.
Maar in die strakke heerschappij,
is iets dat wij ontbeerden. . .
We hebben geen verbinding meer,
herhalen wat gebeurd is.
We zien de dingen van weleer,
te vaak als een erfenis.
Geen enkel kind is zo nog vrij,
we maken ze volwassen.
Een kind is als een schone lei,
die wij al snel volkrassen.
Hun ‘open mind’ wordt zo een brein,
tot aan de nok gevuld.
Zo kunnen ze geen kind meer zijn!
En wie krijgt dan de schuld?
Reacties op dit gedicht
| wervelende regenboog: | Donderdag, maart 09, 2017 09:09 |
| de cirkel moet worden doorbroken en de dogma's weggespoeld goed gedicht |
|
| september: | Woensdag, maart 08, 2017 23:04 |
| Treffend verwoord gedicht. Mooi. Liefs | |
| Avr: | Woensdag, maart 08, 2017 20:49 |
| Een goede vraag, in een heel goed schrijven! Weer graag gelezen! mvg Avr | |
| Janny Scheybeler de Jonge: | Woensdag, maart 08, 2017 20:28 |
| ja wie? | |
Over dit gedicht
| Auteur: empty-hands | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 08 maart 2017 | ||
| Thema's: | ||