een doorzichtige lach
 
 
er golft water
speels en traag
onder eeuwig
spiegelend blauw
 
ik schep
met mijn hand
een doorzichtige
lach als innige band
 
die je pas ziet
in het verdromen
van beelden die
mee zijn gekomen
 
langzaam sijpel
ik weg zonder een
woord te hebben gezegd
in de scene van scheiden
 
ik kijk niet om
maar het nat van
mijn schaduw droogt
op de donkere grond
 
 
wil melker
13/11/2016