Buiten op het bankje, in de klas alleen aan mn tafeltje.



Ze zagen me allemaal, zelfs aandacht gaven ze me, wat had ik te klagen?



Toe kijkend hoe de andere aan het spelen waren, want zelf mocht ik niet mee doen.



Ik was te dik om te rennen en te lelijk om aangeraakt te mogen worden. Ik was anders..



Maar om me te slaan, daarvoor was ik blijkbaar niet te lelijk.



Groep 7 andere school, nieuwe start.. Maar na schooltijd wisten ze me te vinden.



Het kleine meisje van vroeger, bang, gekwetst en vernederd..



Het is wel grappig.



Nu kom ik ze tegen op straat en lachen ze naar me alsof ik geaccepteerd word.



Nu voegen ze me toe op facebook en willen ze vriendjes worden, toen mocht ik niet mee doen.



Nu liken ze mijn foto's op instagram, toen was niks aan mij leuk.



Nu vertellen ze vrienden van me dat we samen zijn opgegroeid, toen wilde ze me niet kennen.



Nu willen ze op de foto als ik ze tegen kom op feestjes, toen was ik te lelijk.



Nu willen ze me nummer om af te spreken, toen mocht ik niet tegen ze praten..



Nu willen ze dat ik erbij hoor, maar nu wil ik dat niet meer.