Oase.



Elim oase met

Twaalf bronnen

Voor elke stam een eigen stek

Daar te vertoeven

Was een vreugde

Doch God voerde een ander bestek.



Zij trokken verder

De woestijn in

’t Beloofde land als doel

Het was vaak afzien

Leren vertrouwen

Doch dat lag niet in hun gevoel.



Er was dat manna

Ied’re dag weer

Een wonder gruwelijk in hun oog

Snakten naar vlees

Als in Egypte

Gods liefde die hierin toch boog.



Zo leven wij in

Een oase

Er is geen honger en geen dorst

Het voelt gewoon

Niet als een wonder

Ons leven hier lijkend als vorst.

th