Wij zijn passanten





Men ziet mij soms als een goddeloze

er is voor mij geen enkele kerk

Ik heb voor eenvoudig geluk gekozen

in een gezin en in mijn werk



Mijn zoektocht naar zielenheil is gestrand

in de onzin die ik heb waargenomen

Mijn verbazing over werelds trammelant

hoe zoveel leed bijeen kon komen



Als er een zorgzame heerser zou zijn

een hogere macht dan ons begrijpen

Waarom was er dan zoveel pijn

en kreeg liefde geen kans te rijpen



Het verhevene zit voor mij in mensen

welk anderen van een eerlijke kans voorzien

Die niets van weelde of overdaad wensen

hooguit gezondheid of erkenning misschien



Geloven in een waarheid die ik niet snap

die mensen in elkaar hebben zitten flansen

Een eeuwig leven is een nalatenschap

geen vervolg op de hier gemiste kansen



We zijn passanten in een natuurlijk bestaan

slechts een speelbal als we dat tolereren

Juist hoe we ons met elkaar verstaan

is de essentie van ons passeren