Zonder geluid door het leven gaan
eigen gedachten in stilte verstaan, ze gaan maar door
zintuigen vinden vertalingen naar het innerlijke
zo buiten zo binnen de gedachten
in woorden praten, buitelen en tollen
hun onnavolgbare wegen
beelden geven kleuren ruimte in nachten
er is geen rust.

Kom niet tot mij, kom dit niet te na
spreek niet over liefde
ik kan mezelf niet meer horen
want mijn verbaal geweld
het arsenaal 
staat te trappelen in het voorportaal
tot de dag alleen zijn brengt en sust.

In elke boom vogel vlinder aan mijn raam
een klein konijntje in het gras huppelt
 wit schichtig een flits
als groet en muziek om beter te verstaan
vind ik mezelf in alles terug
en gelukkig ook niet, het is de grap
waar ik alleen om lach
kleed de dag in het zwart tegemoet
banaal blij met rood haar
na het oranje en storm gevaar
met kleine binnenpret.  

Geen idee of concept wat me nog redt
de gedachte alleen al
maar hoe mooi is deze dag
de natuur en haar lieve leven
wilde ik een ieder groeten
glimlachend met goede wensen
in dit gevoel zwijgen
voor alle mensen dromen
waar niets of niemand of kabaal
ooit aan zal komen.

Als een wit laken of cirkel zo rond
al bijten we in eigen staart
komt houden van gebrokener uit de mond
doorvoeld en gemeend
als de lucht die na storm weer opklaart.




http://www.youtube.com/watch?v=r7UKu8s84S0