Meerminnen, minder mannen…
Jij viert, danst op een zee van spiegels, blinkend is de muziek.
De wereld van de levenden heb je achtergelaten.
Tussen de tranen door heb ik je nagereisd, je afscheidsbrief in de hand.
In het geroezemoes der golven schimmen van opspattend schuim,
iets zegt me dat ze buiten hun lichaam treden, ze blijven klimmen.
Ik doorwaad het zilte, maar ook het zout zwoegt, drijft vol in de mond.
ik ben ontdaan van al mijn kleren, naakt zeilen we voorbij Atlantis…
esteban 13 juli 2021