Het zijn mijn beslissingen.
Ik kies wat ik wil , of jij het leuk vind of niet.
Ik zoek geen aandacht , ik wil geen aandacht.
Wat ik doe is niet om aandacht te trekken.
Niet om te horen dat mensen er opeens voor me zijn.
Niet om te zien hoe dat ze opeens aardig doen.

Waarom doe ik het?
Je hebt elke dag ruzie.
Elke dag down.
Eetproblemen en meer.
Waarom zou je het dan niet willen doen?

Soms val ik zo diep in de put dat je niemand meer om hulp kan vragen , zoeken.. vinden.
Dat je zo diep viel dat je niks meer ziet alleen duisternis.
Je niemand meer hoort , ziet , voelt.
Niemand je meer herkent , herrinnerd , om je geeft.

En dan dat éne momentje dat je weg wilt.
Word je afgeleid.
Als er geen afleiding was zou ik kijken hoe je naar mijn graf staarde.
Of je me volgde , bleef , vergat of nog van me houdde.
Of je me miste of haatte.
Of je gelukkiger was of verdrietiger.

Op school.
Ik huil niet , ik lach.
Ik schop niemand in elkaar , ik doe aardig.
Maar als je thuis komt stort je zo hard in.
Zo diep de grond in , dat je niks meer ziet.
Alleen voelt.
Voelt hoe je tranen druppen op een blad.
Druppen op je wang , druppen op je kleren.
Je ziet niets , alleen wazig.
Wazig met wit.

Soms zo hevig dat ik op de grond ga liggen omdat ik niets meer zie.
Soms zo hevig dat ik me kamer niet uit wil.
Soms zo hevig dat ik dit schreef.

-

Ik schreef dit toen ik down was.
Het is dus geen afscheidsbrief of iets in die aard.