Lopend onder deze zon die
door Zijn huizen schijnt,
drijft alles weg. Voor even
is de lei verschoond
van ongewis en pijn.
Geen gedachten over morgen.
Enkel de notie
van hier en nu, die deze
vege strop z’n grip
om mij doet verlossen.
Deze plek is mijn haven,
hier voel ik me thuis
maar pijn wint de strijd.
Ik wil niet, maar o zo graag...
Naar huis.